Ingrid Carre

Ingrid Carre

Ik woon nog niet eens een half jaar in den Haag, maar ben zo een beetje om de dag te vinden in de Scheveningse Bosjes om mijn hardloop routine te doen. Mijn Scheveningse Bosjes intussen, want ja zodra je verantwoording en hart voor iets hebt en je dit met respect en liefde ervaart, kan je wel degelijk van mijn spreken. Zelfs voordat ik hier kwam wonen en de Bosjes nog alleen een groen vlak op de stadskaart vormden, zag ik al met opwinding en plezier uit naar mijn snelle schreden in deze groene omgeving te kunnen zetten. En elke keer weer, geniet ik daar zo van de natuur en de rust, en loop ik in gedachte deze brief te schrijven. Denkend, vaak met een brok in mijn keel, en dat is niet zo handig als je aan het rennen bent, aan het gevaar wat deze groene boom-vriendjes bedreigd.

Zo ren ik dan over de prachtige slingerende paden, en zie en beleef elke keer wat nieuws. Vanmorgen nog een paar zwarte kraaien die laag langs me heen zweefden en dan in de bosjes tussen de bladeren wat rond gingen scharrelen. En laatst landde er zelfs een buizerd vlak naast me in een boom. Ik hoorde de luide eksters, en hoopte de specht ook te horen, maar die was kennelijk ergens anders aan het hakken… en dan stilte, althans als ik het auto geluid van de naastliggende weg weg mediteerde, dan was het stil.

In het begin, toen ik hier pas was, verdwaalde ik nog wel eens in de bosjes. Wat een genot om niet echt te weten hoe het allemaal inelkaar zit en dan uiteindelijk er toch in te slagen om weer bij bekende punten terecht te komen. Het voelde een beetje avontuurlijk aan, en ook wel bijzonder, want waar kun je tegen woordig nog verdwalen? Het deed me ook weer aan vroeger denken. Toen ik als kind in Amsterdam opgroeide en mijn speelveld de rietlandjes van de braak liggende stukken land waren, waar later hele woonwijken opgebouwd zouden worden. Wat was het heerlijk om tussen het riet op de door ons kinderen gemaakte smalle paadjes te dwalen en te fantaseren dat je in een sprookjes wereld was met ridders en kastelen…. Maar ik dwaal nu van de paden af. De paden die naar mijn ervaring nooit te smal zijn voor het verkeer van voetgangers, renners of wandelaars met of zonder hond, soms met kinderwagen, of wandelstok, ruimte zat om elkaar te passeren, vaak met een groet of vriendelijk knikje, maar altijd met het gevoel van solidariteit, we houden van dit bos! Ja ik zeg bos. Ik ben opgegroeid in Amsterdam en het toenmalige Bosplan was mijn bos, en dit is nu opgegroeid tot het Amsterdamse Bos. Dus voor mij zijn de Scheveningse Bosjes groot en belangrijk genoeg om het Scheveningse Bos te heten. En dat hoeft echt niet officieel zo te worden, maar geeft wel duidelijk mijn waarderende gedachten weer.

Een van de leukste dingen vind ik dat de paardenpaden de voetgangers paden kruisen, en ik geniet er altijd zo van om vaak eerst de paarden te horen snuifen, het leer van de zadels te horen kraken, om dan een ruiter te paard, schommelend mijn pad te zien oversteken, hoog en statig.

Soms, na een aantal regendagen achter elkaar, staan er plassen op de paden, meestal telkens op dezelfde plek. Ik ken intussen al die plassen, en loop er dan gewoon omheen, of neem even een andere route. Vanmorgen nog zag ik hoe de bomen en wolkenlucht prachtig in de plas reflecteerden, ze vormden haast een ander bos, een afbeelding in de natuur van de natuur. Een klein wondertje. Er kwam een moeder met kinderwagen en twee los lopende kleuters die natuurlijk met hun kaplaarsjes aan dwars door de plas liepen, met stralende gezichten. Ik moest me even inhouden om ook niet dwars door het water te struinen, maar het idee om de rest van mijn loopje met natte en dus koude voeten te moeten voortgaan weer hield me. Maar wat een plezier, ik meen dat iedereen dat genoegen wel eens gevoeld heeft, dwars door de plas, golven en spetteren, daar kan geen kunstmatig betonnen kinderbadje tegenop!

Ik dacht aan die arme bomen die misschien gekapt gaan worden, nee nee niet doen! Alle bomen zijn namelijk ondergronds met elkaar verbonden, een heel systeem van gevoelige wortels, en ik heb zelfs gelezen dat men denkt dat dit een communicatie systeem is. Ja, er is meer ondergronds aan de hand dan men op het eerste gezicht denkt…..het kappen van een boom heeft een gevolg voor de andere omringende bomen, ondergronds! Tja en zo rende ik naar de uitgang, of ingang, met het prachtige hek, zo een mooie laan, omhoog, de koepel van de kapel in tegenlicht, gewoon een perfect beeld. En vroeg me af waarom er van die duidelijke ingangen moeten komen. Wie zoekt daar nu nog naar, met de mobiel in de hand, even appen, en voila! Terwijl de meer avontuurlijke mensen onder ons, waar ik mezelf dan toe bereken, nog heerlijk het gevoel kunnen krijgen om te vinden waar ze naar zoeken, de vreugde van, “hoera ik heb het gevonden, de ingang!” en zo niet, dan was er 50 meter verderop anders wel weer een pad het park in. Dus geen bomen kappen om duidelijke ingangen te maken, nergens voor nodig.

Laten we het vooral rustig houden, en respect blijven hebben voor de natuur, die op zijn heerlijke eigen wijze ons keer op keer kan verrassen. Er wordt in de stad al zoveel aangegeven en geregeld.

Dus nee, NEE, tegen die bomenkap, betonnen paden, waterwegen onder de weg door, biertent en bootjesvijver, kinderbad. Laten we vooral luisteren naar wat het Bos ons zegt, daar is niets mis mee!

Het enige ik graag veranderd zou willen zien is dat de Teldersweg ondergronds geleid gaat worden zodat ik zonder levens gevaar kan oversteken naar de prachtige rustige waterpartij, een monument van rust, vrede en bezinning, en dat moet vooral zo blijven!

Lang leve alle bomen van de Scheveningse Bosjes!

facebooktwittergoogle_pluspinterestlinkedinmail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *